afscheidsappje

Ik kreeg een appje van je, zag ik

Het was een boodschap van belang

Je wilde nooit meer met mij praten

En wist dat eigenlijk al heel lang

Nu zit ik naar mijn phone te staren

Mijn duim rust op het toetsenbord

Zal ik dan maar op zenden drukken

Nu het toch nooit meer wat wordt

Ik schreef een hilarisch afscheidsappje

Ik lig dubbel als ik 'm lees

Maar voor jou, mijn beste dame

Is het lezen vast geen feest

Wat fijn dat jij het mij uitmaakt

Ik was blij toen ik het las

De reden dat ik je niet voor ging

Omdat de seks nog gratis was

Maar echt goed was dat nu ook niet

Ik voelde mij vaak necrofiel

Je kan ook beter maar niet praten

Dan klink je als een randdebiel

Ik schreef een hilarisch afscheidsappje

Ik lig dubbel als ik 'm lees

Maar voor jou, mijn beste dame

Is het lezen vast geen feest

Je muffe parfum ga 'k niet missen

Net zo min je okselgeur

En waar ik ook fijn van verschoond blijf

Die zware putlucht uit je scheur

En als jij zelf aan 'visagie' deed

Werd het een kleuter kleurplaat

Als jij dan ook nog 'leuk' gekleed ging

Durfde ik niet mee op straat

Ik schreef een hilarisch afscheidsappje

Ik lig dubbel als ik 'm lees

Maar voor jou, mijn beste dame

Is het lezen vast geen feest

Maar er zit twijfel in mijn duim bij

Het typen van haast ieder woord

Ik hoop niet dat je het je aantrekt

En dan denkt aan zellufmoord

Niet dat ik je ooit ga missen

Maar het is niet wat ik wil

Geeft maar gedoe en handenschudden

En je hebt geen codicil

Ik stuur je een laatste afscheidsappje

Met een selfie ook erbij

Hierop sta ik breed te lachen

En die tranen zijn van blij

Gr. Salvatore

100 meter stilliggen

Beste Mark,

Sporten is goed voor je. Je voelt je er beter door, je wordt er vrolijk van, het werkt stress verlagend, het geeft je energie, je valt er van af, het verlaagt de kans op kanker en het is vooral leuk. En met 'sporten' bedoel ik natuurlijk niet, met een bord friet op schoot naar Studio Sport zitten kijken. Nee, ik bedoel echt zélf sporten. Want dat is zó belangrijk, vindt ook jouw regering. We bewegen immers veel te weinig en weinig bewegen is, als je de deskundigen erover moet geloven, een grotere bedreiging voor ons welzijn dan asbest, klimaatverandering en IS bij elkaar! Daarom lopen er dure campagnes om iedereen aan het sporten te krijgen. Op campagnefoto's zie je louter fris ogende, lachende mensen met een superfiguur. Maar helaas is dat allemaal niet de waarheid, want, zoals bij iedere reclamecampagne, is ook deze sportcampagne één grote leugen!

Vorige maand deed ik mee aan de Posbankloop, als toeschouwer welteverstaan. Een hardloopwedstrijd over een afstand van 6,2 of 15 kilometer voor liefhebbers. En ik doe niets af aan de prestatie die iedere individuele deelnemer daar heeft neergezet - ik doe het ze niet na -, maar ik zag niet louter fris ogende, lachende mensen met een superfiguur over de finish komen. In tegendeel. In een alles overheersende wolk van onfrisse lichaamsgeuren zag ik veel blubberende lichamen met natte plekken, van pijn verwrongen gezichten en pezige hinkelaars. Het waren juist de mensen langs de kant die fris oogden en lachten. Anders gezegd, die realiteit is voor mij geen stimulans om dit nu zelf ook te willen.

Voor zover je het nog niet door hebt, ik ben geen sporter. Ik hou van bier en pils en van vaak, veel en lekker eten! Al die campagnes om mij aan het sporten te krijgen, zijn een zondige verspilling van tijd en geld. (Ik wilde hier eigenlijk schrijven 'zondige verspilling van gemeenschapsgeld', maar dat vind ik zo'n raar woord, gemeenschapsgeld. Als je na bewezen diensten een prostituee betaald, dán pas spreek je van gemeenschapsgeld. Maar ik dwaal af.) Verspilling dus van tijd en geld, omdat al die campagnes gemaakt zijn door sportliefhebbers. Die kunnen allemaal beamen (tussen haakjes: hier staat, be-amen en niet 'biemen') hoe fijn je je na het sporten voelt, hoeveel energie het je geeft, hoe je erdoor ontspant, hoe vrolijk je ervan wordt. Maar ik, welke sport ik ooit ook beoefende en dat waren er velen kan ik je melden, heb nog nooit ook maar iets van die euforie mogen ervaren. Nooit, never, nada, jamais! Dus alles wat er over sporten wordt beweerd in die campagnes en door sportfundamentalisten, het blijkt allemaal niet waar! Althans, het gaat niet op voor mensen zoals ik, de ongelovigen, de mensen zonder roeping, de dwaze luiaards, die men juist aan het sporten wil krijgen. Mensen die al die positieve effecten van sporten wél ervaren, die sporten al lang. Die hoef je niet meer te motiveren! Die hebben geen dure campagnes nodig. Maar als je mij aan het sporten wil krijgen, moet je toch echt met iets beters komen. Kortom, die campagnes zijn zonde van het geld. Toch?

Ik word trouwens ook niet geholpen door een fanatieke instructeur. "Je kunt het!" is voor mij een aanmoediging om te bewijzen dat ik het niet kan! Een als stimulans bedoeld "Doorgaan!" is voor mij juist het signaal om het bijltje er definitief bij neer te gooien. Nee, als het om sporten gaat, is mijn ambitie een bodemloze put. Als je denkt dat je het laagste punt hebt bereikt, kan het toch nog lager.

De sportpropaganda heeft zelfs een averechts effect op mensen zoals ik, want alles wat blijkbaar voor veel mensen wél geldt, geldt voor mij en mijns gelijken he-le-maal niet! Ik ervaar geen euforie na een sportprestatie. Integendeel, ik denk, waar ben ik in godennaam mee bezig? Bij mij werkt sport niet stressverlagend. Integendeel, ik sta nagelbijtend op de klok te turen als ik weer aan de beurt ben! Sporten geeft mij geen energie. Integendeel, ik ben de hele avond geen 2,2689 eurocent (voormalig stuiver) meer waard! Dus ook het verhaal dat sporters betere seks hebben, kan wat mij betreft regelrecht naar de Efteling worden gestuurd. Misschien kunnen die er iets leuks mee in het sprookjesbos.

Heus, in de dagen voorafgaand aan een sportactiviteit, zoek ik naar excuses om niet te hoeven. Ik grijp alles aan. "Nee, ik kan niet, want ik moet de goudvissen nog water geven." Tijdens het sporten denk ik voortdurend aan mogelijkheden die voortijdig stoppen zouden kunnen verklaren. "Ja, zonder lenzen op de hometrainer is echt te link." En direct na afloop ben ik alweer bezig met de smoesjes voor de volgende keer. "Nee, dan kan ik niet, want de AH heeft dan de chocoladepieten in de aanbieding."

Hoe denk je types zoals ik ooit te bewegen te gaan bewegen als de boodschap hen niet beweegt?

Dan komt de wetenschap om de hoek. Tal van wetenschappelijke onderzoeken zouden hebben aangetoond hoe goed sporten is voor een mens. Maar, waarom? Waarom zou ik mezelf 30 keer moeten kunnen opdrukken of 15 kilometer in 1,5 uur moeten kunnen afleggen? Ik heb voor ieder apparaat een afstandsbediening en dankzij stuurbekrachtiging kan ik een vrachtwagen besturen met mijn pink! En zijn het niet diezelfde onderzoekers, die ons aanbevelen baby's dan weer op de zij, dan weer op de buik en dan weer op de rug te laten slapen ter voorkoming van wiegendood? Wat weten deze wetenschappers nu echt zeker? Nee, van die wetenschappelijke onderzoeken raak ik ook niet onder de indruk. Kappen dus met die onzin. Besteed het vrijvallende geld maar fijn aan de ouderenzorg.

Groetjes, Salvatore

het einde

Onze vakanties zijn echte zon, zee, strand vakanties. En ofschoon we niks bijzonders doen en geen spectaculaire dingen beleven, heb ik nu toch al drie jaar lang, elke vakantiedag een verhaaltje geschreven. Dat zijn, inclusief deze, dus 24 verhaaltjes. 24 verhaaltjes over niks. Eigenlijk wilde ik er dit jaar al mee stoppen, maar ik heb er toch een trilogie van proberen te maken. Dit is echter wel het aller aller allerlaatste vakantieverhaaltje. Dan is het echt op. Neem nou zo'n dag als gisteren. Ja, het was een heerlijke dag, maar meer kan ik er eigenlijk ook niet over zeggen. Vaak verzin ik er wel van alles bij of vergroot ik kleine dingen enorm uit, maar ik merk dat als ik dat blijf doen, ik na drie vakanties in herhaling ga vallen. Dus streep eronder. Het was leuk om te doen, leuk om alle reacties te lezen - waarvoor dank -, maar nu is het klaar.

Vandaag hebben we 2500 kilometer afgelegd. Van deur tot deur hebben we daar zo'n 9 uur over gedaan. Gemiddeld hebben we dus ruim 277 kilometer per uur afgelegd. Dus toen ik op het vliegveld van Kos rustig aan de koffie dacht te zitten, ging ik feitelijk met grote snelheid voorwaarts! Knap!

Nou ja, rustig aan koffie zat.... Iedereen die mij een beetje kent, snapt wel dat ik tijdens het reizen nooit rustig aan de koffie zal zitten. En daar is ook alle reden toe mensen! Jazeker wel. Want als ik wel rustig aan de koffie ga zitten, gaat het mis. Op de heenweg zát ik rustig aan de koffie. En mijn reisgenoten met mij. En toen, toen ineens galmden onze namen door Schiphol. Hè? Hoorden we dat nou goed?

"Willen Linda Cocco, Leon Cocco en Salvatore Cocco zich met spoed naar gate D47 begeven. U houdt uw vlucht op!" klonk het weer door Schiphol.

Ja, dat waren toch echt onze namen. Maar we vliegen toch pas om 18:15 uur. En het is nu pas 17:45 uur!

Desalniettemin - wat een heerlijk woord is dat toch; blij dat ik het nu eindelijk een keer kan gebruiken; ach, ik gebruik het gewoon nog een keer. Dus, desalniettemin spoedden wij ons naar de gate. Daar heerste grote stilte. Er stond niemand. Geen rij, niks. Alleen twee grondstewardessen.

"Maar we vertrekken toch pas om 18:15 uur?"

"Ja, maar boarding time is 17:15 uur. Dat staat met grote letters op uw ticket. Heeft u die niet bekeken? Nu houdt u de vlucht op!" zei de stewardess pinnig. En ze was nog lelijk ook!

We renden de slurf in. Wat een toestand!  Zitten alle mensen al kant en klaar op hun plaatsen, komen wij op het laatste moment binnenvallen. En we zitten nog vrij achterin ook, zitten ze ons allemaal aan te kijken. Zo van, zij zijn het dus, de sukkels, waardoor we nu te laat vertrekken!  Dat gaat allemaal van onze duurbetaalde vakantie af! Maar wat schetste onze verbazing? We konden gewoon achterin de rij aansluiten. Iedereen was nog druk bezig met alles uit- en in te pakken. We hielden de vlucht helemaal niet op! En we waren ook niet de laatsten, want direct na ons kwamen nog drie andere mensen hijgende en puffend de bocht om gerend.

Ik verbaas me er altijd over dat zodra het lampje 'seatbelts on' uit gaat diverse mensen ineens van alles uit de klep boven ons hoofd nodig hebben. Leg wat je nodig hebt toch gewoon voor je onder de stoel! Da's toch veel handiger dan dat geklep. Twee rijen voor mij zat een vrouw, die heb ik de hele vlucht alleen maar van de zijkant gezien. Dan weer dit, dan weer dat. De stewardess kon er steeds niet langs. Ging ze weer zitten, stond ze weer op. Nee, dan ga ik toch een stuk relaxter op reis, al met al, al zeg ik het zelf.

In de auto vroeg Leon of de verwarming aan mocht. We waren weer in Nederland. Heerlijk!

24 augustus 2014

Salvatore Cocco