Translate

07 juli 2019

Fuck Festivals

Het mooie van ouder worden is, dat je nog niet dood bent. Ik wil wel 120 worden. Als ik mijn humor maar niet verlies. Want als je je humor verliest, is het tijd om te gaan. Pas als je niet meer kan lachen om jezelf en al het andere leed op de wereld, kan je beter het tijdelijke met het eeuwige verruilen. Zo redenerend lopen er dus nog flink wat rond waarvan je denkt, wordt het niet eens tijd? Maar, en dat is de andere kant, er zijn dus ook veel mensen die veel te vroeg zijn gegaan. Een enkeling zelfs door eigen handelen. Dat vind ik altijd maar moeilijk te verteren. Hoe kan zoiets, zeker als iemand nog over al zijn humor beschikt? Immers, humor houd je staande in een wereld vol verdriet, zou je denken. Hoe kan het dan toch zover komen? Maar ik denk dat ik er nu een verklaring voor heb. Naar mate je ouder wordt, leer je jezelf namelijk steeds beter kennen en dat kan veel duidelijk maken. Daarom denk ik, misschien hebben mensen die ondanks hun humor toch voor een einde kiezen iets over zichzelf ontdekt, waar ze niet mee kunnen leven. Kan toch? Ook ik ontdek steeds vaker dingen over mezelf waarvan ik denk, mwah. Maar ja, dan maak ik er een grapje over en is het weer goed. Voor mij dan, want de rest van de wereld heeft er mijn hele leven lang last van. Dat op zich is al humor. Ja toch? Niet dan?

"Yes! Het festivalseizoen is weer begonnen!" hoor ik het afgelopen decennium steeds vaker blij om mij heen. En het klopt. Weliswaar zijn er het hele jaar door overal activiteiten, maar vanaf het vroege voorjaar tot het late najaar, komt er ineens een enorme hoos aan braderieën, markten, kermissen, evenementen, feesten en festivals bij. Dan barst het echt los! Soms zelfs meerdere festivals, braderieën en evenementen tegelijkertijd in één stad of dorp. En ze zijn allemaal druk! Je moet wel over een enorm talent beschikken om iets kunnen te organiseren waar niemand op af komt. En als je dan denkt, dat de meubelboulevards er maar stilletjes bij liggen, heb je het mis. Ook die zijn iedere keer weer overvol. Leeg zijn kerken en woonhuizen, maar voor de rest zit alles berstens vol.
Zelfs ziekenhuizen. Waar normaal gesproken mensen een pest hekel hebben aan bijvoorbeeld de tandarts, als je live het trekken van een kies en het boren van een gat kunt meemaken, zullen ze massaal toestromen. Als hij 5 euro entree heft, kan de tandarts dat zeiljacht in no time aflossen. Maar ik, naarmate mijn leeftijd vordert, heb steeds minder trek om aan die hype van weg weg weg mee te doen.
Ik heb een heerlijk huis. Echt heerlijk. Maar vanwege mijn werk breng ik het grootste deel van de week elders door. En zelfs als er niet wordt gewerkt, zijn er altijd wel dingen die buitenshuis moeten gebeuren, zoals op visite gaan, uit eten, borrelen met vrienden, boodschappen doen, even naar de Gamma.... Allemaal leuk hoor en ik doe ze met plezier en geniet ervan. Dat is niet het punt. Het punt is, dat als ik thuis ben, ik ook graag thuis ben. Dan zoek ik niet opnieuw naar alweer een buitenshuisse activiteit. Waar heb ik anders dat fijne huis voor als ik er nooit ben? Ik ben al vaak genoeg weg weg weg. Daar hoeft niet nog meer weg weg weg bij. Het zal toch niet zo zijn, dat mensen op festivals allemaal geen fijn huis hebben? Ja, van thuiswonende jongeren of bewoners van studentenflats kan ik het nog begrijpen, maar volwassenen met een eigen, door henzelf gekozen en ingericht huis? Het gekke is, dat juist mijn logische thuisblijven door de meute als "eigenaardig en saai" wordt aangemerkt, terwijl hun onlogische eigen-huis-vermijdingsgedrag "gewoon" wordt gevonden. Daar zie ik dan gelukkig wel weer de humor van in.

Een andere reden om festivals te mijden als de hel, zo heb ik ontdekt, is de muziek. Ik ben gek op muziek, maar dan wel "mijn" muziek. Boenke boenke boenke boenke, daar hou ik niet van, maar dat wordt tegenwoordig wel overal gedraaid, want leuke lokale bandjes zie je nog maar zelden op dit soort "feestjes". Meestal staat er een MJ; een mp3-jockey. Dat trekt uiteraard ook het boenke-boenke-boenke-boenke-publiek aan. En ik heb nu eenmaal niks met die mensen en hun (pu)pillen. Ik raak niet in trance van dat prehistorische gebonk en het zweept mij ook niet op. Ondanks 20 bier, ben ik daar gewoon te nuchter voor. Het kan me hooguit irriteren, maar dan lees ik liever even wat reacties op Twitter. Raak ik ook geïrriteerd en het kost me geen 80 euro of meer entree.
Bovendien, op zo'n festival klinkt de muziek altijd ruk! Ja, ook op PinkPop, de muziek klinkt ruk. Ik heb thuis een geweldige installatie en geweldig speakers en een geweldige koptelefoon met noise-canceling. Dan hoor je de muziek gedetailleerd, precies zoals die is bedoeld. Prachtig. Op zo'n festival hoor je vooral bassen en vervormd hoog! Het midden valt helemaal weg. Praatjes tussendoor zijn dan ook vaak totaal onverstaanbaar. En met twintigduizend man voor je en tienduizend man achter je, is er wel heel veel noise te cancelen. Daar moet de band dan schreeuwerig overheen decibellen, waardoor je trommelvliezen dreigen te scheuren en om dat te voorkomen draag je oordoppen die de hele zaak terugbrengen naar een dof mb-mb-mb-ts. Dus voor de muziek hoef ik daar ook niet naar toe.
In Het Concertgebouw klinkt muziek fantastisch, maar in het Ziggodome niet en in een open ruimte klinkt het al helemaal niet. Wat mensen ook beweren, het verschil tussen de Arena en De Kuip is nihil. Muzikaal gezien.

Maar de belangrijkste reden om niet naar festivals te gaan, is ... het eten. Eten is mijn lust en mijn leven. Ik leef van maaltijd naar maaltijd. Maar ja, als je jong bent, moet je er wel een beetje goed uit zien. We hebben immers een oer-opdracht te vervullen als we jong zijn, namelijk de soort in stand houden met het doorgeven van ons genenmateriaal. Dus er moet gepaard worden en dat doet men toch overwegend het liefst met iemand die er vitaal uitziet. Voor iemand die zo met eten bezig is als ik zou dat nog best tot problemen hebben kunnen leiden, maar, daar heeft moeder natuur iets op bedacht. In de jaren dat je er goed uit moet zien om vrouwtjes te lokken, kan je eten wat je wil, je komt niet aan. Hamburgers, hotdogs, frietjes oorlog, balletjes mayo, balen chips, vazen bier, flessen drank, het gaat er allemaal in en het doet hoegenaamd niets met je figuur. Echter, nu het er niet meer toe doet hoe je er uit ziet, kan je ook echt helemaal niks meer eten zonder dat de kilo's er aan vliegen. Leuk geintje van moeder natuur. Alsof ze zegt, je bent nu verstandig genoeg om het zelf in de gaten te houden. Dus na ieder feestje, kom ik gemakkelijk 1 tot 1,5 kilo aan. Daar moet ik dan weer weken voor vasten om het eraf te krijgen. En volgens mijn BMI ben ik sowieso al 10 kilo te zwaar, dus al zou ik willen, ik kán niet meer los gaan. Ik moet me inhouden. Ik moet langs hamburgertenten lopen, zonder er wat te nemen. Ieder sateetje dat ik tegen kom, moet ik negeren. Heerlijk gevulde wrappes, ik moet ze laten liggen. Kijken kijken niet kopen. Het is verschrikkelijk! Het enige dat mij nog enig genoegen zou kunnen schenken op zo'n festival, is mij door mijn leeftijd afgenomen. Dank, moedertje natuur! Da's nog eens humor! Ben je eindelijk op een leeftijd dat al je verantwoordelijkheden afnemen - de genen zijn doorgegeven, het huis is afgelost, de kinderen zijn de deur uit en je salaris is op z'n top - kan je nooit meer zonder nadenken, ongebreideld eten en drinken! Tja, en als dat niet meer kan, waarom zou ik dan überhaupt nog naar een festival gaan?

Kijk, als je ouder wordt, komen dit soort wijsheden dus als van eiges tot je. Super tof!

Groetjes,
Salvatore

06 juli 2019

Vegan Murder Story

Er wordt ons wat wijsgemaakt tegenwoordig. Niet normaal. Op zich is dat niet nieuw natuurlijk. Machthebbers hebben mensen altijd al van alles wijsgemaakt. Vooral angstzaaien was erg populair. Omdat het goed werkte. Neem de kerk. Die beloofde je eeuwig branden in de hel als je niet in hun God geloofde. De Spanjaarden deden daar zelfs nog een scheppie bovenop. Die stuurden ongelovigen direct naar de onderwereld met behulp van permanente onthoofding. Maar ook mensen zelf maakten elkaar bang, met verhalen over draken en heksen. Het gekke is dat niemand zich afvroeg waarom je nooit eens ergens zo'n draak tegenkwam, zodat je een straatje om moest. Heksen daarentegen werden bij bosjes gevonden. Als je maar even afweek, liep je al snel kans voor heks te worden aangezien. Andere voorwaarde was wel dat je zeer arm, alleenstaand en machteloos was. Uit de toon vallende rijken bleken gewoon excentriek. En, zoals het een goede overheid betaamt, werd het volk actief tegen deze heksen beschermd. Zo zijn er naar schatting 40.000 vrouwen op een gruwelijke wijze en  vroegtijdig aan hun einde gekomen. Maar let op, wel na een volgens de toenmalige mores, eerlijk proces. Dat dan weer wel. Ja, bangmakerij is altijd wel zeer in zwang geweest onder machthebbers. En tegenwoordig is dat al niet anders. Verschil is alleen, dat je met alle media die er nu is, per direct, hele grote groepen mensen tegelijk kunt bereiken. dat maakt de business van de bangmakerij nog angstaanjagender.

Trump doet het, Erdogan doet het, Putin doet het, Jong-un doet het, maar ook Rutte en Merkel doen het. De doemscenario's die worden geschetst bij bijvoorbeeld een Brexit, Nexit of Dexit zijn natuurlijk compleet verzonnen. Immers, niemand weet met zekerheid wat zoiets tot gevolg heeft. Opmerkelijk is dat voorstanders van een vertrek uit de Europese Unie - neem bijvoorbeeld de Brexiteers - precies hetzelfde voorzien als ze blijven. Louter bangmakerij, van beide kanten.

Hetzelfde zie je gebeuren als het gaat over de invloed van de mens op de klimaatverandering. Zowel believers als non-believers bedienen zich van dezelfde presentatievorm, bangmakerij! De één dreigt met verdrinkingsdood als we niks doen en de ander voorspelt algehele verpaupering als we wel wat doen. In zo'n beetje heel de rijke wereld zie je hetzelfde gebeuren. Logisch. Van heksen in China had je immers in je plaggenhut op de Veluwe weinig te dulden. Sterker nog, je wist waarschijnlijk niet eens dat er een China was. Maar het klimaat is overal. Klimaat is mondiaal. Als 30 miljard Chinezen gewoon kolen blijven stoken, heeft het weinig zin dat wij van het gas af gaan. Ja, voor Groningers is het fijn, maar het is van nul en generlei invloed op het mondiale klimaat. Zo zie je dat verschillende thema's, die op zich niets met het klimaat van doen hebben, handig meeliften op de angst voor klimaatverandering. Met name de believers proberen alles aan alles te koppelen. De ergste van allen zijn nog wel de veganisten. Ooit waren zij aanhangers van een levensvriendelijk levensstijl, maar intussen zijn ze verworden tot een extremistische stroming van de ergste soort. Ik ben niet snel bang, maar ik zie met enige zorg naar de dreiging die daarvan uitgaat. Het veganisme is de grootste bedreiging voor onze levensstijl en het voortbestaan van onze soort. Veeboeren en vissers raken massaal aan de bedelstaf, we eten allemaal driemaal daags droge zaden en bruine bonen, dragen schoenen van afbreekbaar suikerrietplastic en kleding van ongebleekt gerecycled katoen, en we gaan allemaal 10 jaar eerder dood. En nu denk je misschien dat dit ook slechts bangmakerij is, maar dan heb je het mis. Niks bangmakerij. Het zijn feiten. Heus! Misschien wat overdreven, maar overdrijving is dan weer de door mij gekozen stijlvorm. Maar toch, laten we eens kijken naar mijn bewering dat als veganisme de norm wordt we allemaal 10 jaar eerder dood gaan.

Er wordt te veel met ons eten gerommeld. Dat zijn we toch met elkaar eens. Ik bedoel, we zijn zelfs ooit gemalen koeienbotten aan koeien gaan voeren. Een door de mens bedachte en opdrongen vorm van kannibalisme aan deze van oorsprong puur gras etende dieren. En wat leverde deze vooruitgang ons op? Juist, de gekke koeienziekte! Nog een voorbeeld?
In de jaren zestig van de vorige eeuw besmeerden wij thuis ons brood met Planta, zuiver plantaardige margarine, dus gezond. Dachten we. Het bleek echter de grootste chemische troep die er was. Achteraf werd duidelijk dat het ruim 100.000 ziektegevallen had veroorzaakt. Mensen kregen last van huiduitslag en koorts. Uiteindelijk werd het tot dan toe nog altijd populaire merk Planta van de markt gehaald.
Kortom, hoe meer er aan ons eten in fabrieken, stallen en laboratoria wordt gesleuteld, hoe slechter dat het wordt. Op traditionele wijze gemaakte boter van gras etende koeien is nog altijd het beste. Studies van de universiteit van Cambridge tonen aan dat enkel de kunstmatig gefabriceerde transvetten de boosdoener zijn. Al die fabrieksproducten zitten daar vol mee! Ook wordt steeds duidelijker dat vlees een positief effect heeft op het lichaam en dat leverfunctie, immuniteit en hormoonhuishouding er wel bij varen. En wat willen nu die veganisten? Dat we vlees laten staan, Maar dat is helemaal niet gezond! Dat blijkt uit alles. Mensen kunnen juist goed leven op een dieet van alleen vlees, maar niet op een dieet van alleen planten. Dan moeten er ook in fabrieken vervaardigde supplementen bij worden gegeten om gezond de vijftig te halen. Maar veel ouder ga je niet worden. Door een tekort aan bepaalde vitaminen, krijgen we al snel diverse kwalen. Leverfalen, verminderde nierfuncties, hartproblemen. Jazeker, hartproblemen, door de vele ontstekingen die er in ons lichaam zullen ontstaan. Ook in laboratoria gekweekt nepvlees gaat ons dara niet bij helpen, want ook dat is fabrieksvoer, genetisch gemanipuleerd en onnatuurlijk!

Nogmaals, ik gebruik de stijlvorm van overdrijving, niet die van bangmakerij, want alles wat ik hier beweer is weliswaar wat dik aangezet, maar wel waar! Anders gezegd, Wilders wordt wakker! Niet de islam is de grootste bedreiging voor ons bestaan, maar het veganisme!

Groetjes,
Salvatore

PS: Ik heb natuurlijk niks tegen mensen die veganistisch leven. Zoals gezegd is het veganisme van oorsprong juist een levensvriedelijke levensstijl. Daar heb ik veel respect voor. Het gaat mij om de predikers, de zendelingen, de extremisten van wie de hele wereld veganistisch moet worden. Mensen die, hun ideologie, welke die ook is, aan je willen opdringen en afdwingen. Mensen die je je vrijheid willen ontnemen, dáár ben ik tegen, niet tegen mensen die veganistisch leven.

30 april 2019

smaak

Kent u het nummer 'Music' van Miles Davis? Of nee, niet Miles Davis, maar John Miles. Als je dit nummer niet kent, moet je 'm maar even spotifyen. Het gaat dus om 'Music' van John Mills, Miles! John Miles! Het is wel een beetje een integraal nummer. Theatraal bedoel ik, niet integraal. Een theatraal nummer, dat nummer van John Davis, Miles, John Miles! Maar inderdaad een theatraal nummer, vol met violen en tempowisselingen en gedoe en alles. 't Is eigenlijk een kleine sympathie. Symphony! Best een aardige nummertje hoor, daar niet van, alleen wel een tikkeltje veel van alles. Als je 'm kent, begrijp je vast wat ik bedoel. En als je 'm niet kent, is het best de moeite waard 'm alsnog even op te zoeken. Dan snap je ook meteen wat ik bedoel met theatraal.

Het nummer heeft ook een tekst. Het is immers wel gewoon een popliedje. Een apart popliedje, dat wel, maar toch gewoon een popliedje. Het stond in 1976 wereldwijd gewoon weken in de hitlijsten. Met zijn zes minuten lang zagende violen en raggende gitaren was het nog succesvol ook. De tekst is precies als het liedje zelf, fantastisch. Bombastisch, bedoelt ik. Bedoel, zonder thee. T. Zucht! Waar was ik? Oh ja, bij de bombastische tekst van dat al even bombastische nummer "Music" van John Miles. Nou, in één keer goed! Ik kan het wel! Dus.... De tekst bestaat uit slechts vier regels en gaat als volgt.

"Music was my first love and it will be my last. Music of the future and music of the past. To live without my music would be impossible to do. In this world of troubles my music pulls me through."

Dit is dus de hele tekst! Meer is er niet. En het nummer duurt zes minuten! Zes hè, da's voor een popliedje best lang. De tekst wordt dan ook een paar keer herhaald. Maar Het nummertje maakt zijn titel meer dan waar, want er is immers heel veel muziek en de tekst gaat ook over muziek. Maar erg zinnig is die tekst niet. Want muziek kan natuurlijk nooit je eerste liefde zijn. Nee, als baby ben je niet verliefd op muziek, maar op de borsten van je moeder of op de fles. Logisch, want daarmee krijg je te eten. De liefde van de man mag dan door de maag gaan, die van een baby ook! En dan zegt ie dat ie ook houdt van toekomstige muziek, music of the future. Maar hoe kan je houden van iets dat er nog niet eens is? En zelfs al heb je net als ik een brede muzikale smaak, van Smetana tot smartlap, zeg maar, dan nog vind je niet alles mooi. Neem bijvoorbeeld die nieuwe muziekstijl waar de Nederlandse hitparades tegenwoordig mee vol staan, met dat tom-tatom-deuntje. Reggaeton. Wat een vreselijk opdringerig ritme is dát. Ofschoon de naam anders doet vermoeden, heeft reggaeton niets met reggae te maken. Reggae is gezellig, opgewekt en relaxt. Oh, reggae kan zeker ook serieus maatschappij kritisch zijn, maar het is nooit somber en zwart. Het is eerder opbeurend en hoopgevend. Reggaeton daarentegen is somber, dwingend en sturend. Het last je geen enkele ruimte. Om depressief van te worden. En daar worden dan ook nog eens hele lappen treurige tekst overheen gerapt, in adembenemend slecht Nederlands - abominabel, bedoel ik. De rijmschema's zijn ondoorgrondelijk en werken alleen door een verkeerde uitspraak en het verleggen van klemtonen en het gaat alleen maar over sletjes en drugs of wangedrag in het algemeen. De "artiesten" dragen dan ook namen als "kleine viezerik", "boef", "rapalje". Need I say more? Nee, van "music of the future" kan niemand bij voorbaat al houden.
Vervolgens blijkt diezelfde John Miles ineens een enorme opschepper, want dan zingt ie, dat er niet te leven valt zonder zijn muziek. "To live without my music is impossible to do." Dus alle muziek van de wereld kan 'm verder gestolen worden, die is van nul en generlei betekenis, zolang hij zijn eigen muziek maar heeft. Lekker ventje!
De stomste regel uit de tekst staat echter helemaal aan het eind, als ie beweert dat de muziek hem door al zijn problemen heen helpt. Wat is dat voor waanzin? Al draai je de hele dag door plaatjes, die schuld bij de bank wordt er echt niet kleiner van en de op z'n rug drijvende goudvis gaat heus niet ineens weer zwemmen.

Ik klink nu misschien wat zuur, maar dat wil ik niet. Echt niet. Dat zijn vaak types die vinden dat vroeger alles beter was. Nou, ik hoor daar echt niet bij. Vroeger was het allerminst beter. Dat bewijst John Miles met zijn "Music" wel. Nee maar echt, het is nu toch allemaal echt veel beter dan vroeger! Ondanks dat vermaledijde reggaeton.
Het gekke is wel, dat toen "Music" in de hitparade stond, ik het eigenlijk wel een spannend en mooi nummer vond, terwijl ik bijvoorbeeld ABBA maar niks vond. Nu, ruim 40 jaar later, is dat net andersom! Nu pas herken en waardeer ik de schoonheid en complexiteit van de door de BB's van ABBA gecomponeerde geraffineerde melodieën. Echt vakmanschap en aandacht. Daarmee vergeleken is "Music" niet meer dan een verzameling gemakzuchtig aan elkaar geplakte delen. Het is echter niet helemaal onbegrijpelijk dat juist dit nummer, wereldwijd, zo'n grote hit is geworden. Want ja, ik was er destijds ook van onder de indruk. En als je het nummer voor het eerst hoort, klinkt het ook goed. Bijzonder zelfs. Maar als je 'm drie keer achter elkaar draait, doe dat maar eens, merk je dat het nummer snel verveelt en zelfs irriteert. En als dat gebeurt, weet je dat een nummer niet goed genoeg is.

Misschien denk ik over 40 jaar hetzelfde over reggaeton, als nu over ABBA. Dat "music of the future" eigenlijk de muziek van nu is, die je in de toekomst anders beoordeelt. Dat John Miles toch gelijk krijgt. Dat de tijd mij laat inzien hoe geniaal de reggaetonteksten zijn en hoe ingenieus de muziek. ... Naaa!

Gr. Salvatore

P.S.: Cecil B. DeMille treedt overigens nog steeds op met zijn nummer "Music".