Vegan Murder Story

Er wordt ons wat wijsgemaakt tegenwoordig. Niet normaal. Op zich is dat niet nieuw natuurlijk. Machthebbers hebben mensen altijd al van alles wijsgemaakt. Vooral angstzaaien was erg populair. Omdat het goed werkte. Neem de kerk. Die beloofde je eeuwig branden in de hel als je niet in hun God geloofde. De Spanjaarden deden daar zelfs nog een scheppie bovenop. Die stuurden ongelovigen direct naar de onderwereld met behulp van permanente onthoofding. Maar ook mensen zelf maakten elkaar bang, met verhalen over draken en heksen. Het gekke is dat niemand zich afvroeg waarom je nooit eens ergens zo'n draak tegenkwam, zodat je een straatje om moest. Heksen daarentegen werden bij bosjes gevonden. Als je maar even afweek, liep je al snel kans voor heks te worden aangezien. Andere voorwaarde was wel dat je zeer arm, alleenstaand en machteloos was. Uit de toon vallende rijken bleken gewoon excentriek. En, zoals het een goede overheid betaamt, werd het volk actief tegen deze heksen beschermd. Zo zijn er naar schatting 40.000 vrouwen op een gruwelijke wijze en  vroegtijdig aan hun einde gekomen. Maar let op, wel na een volgens de toenmalige mores, eerlijk proces. Dat dan weer wel. Ja, bangmakerij is altijd wel zeer in zwang geweest onder machthebbers. En tegenwoordig is dat al niet anders. Verschil is alleen, dat je met alle media die er nu is, per direct, hele grote groepen mensen tegelijk kunt bereiken. dat maakt de business van de bangmakerij nog angstaanjagender.

Trump doet het, Erdogan doet het, Putin doet het, Jong-un doet het, maar ook Rutte en Merkel doen het. De doemscenario's die worden geschetst bij bijvoorbeeld een Brexit, Nexit of Dexit zijn natuurlijk compleet verzonnen. Immers, niemand weet met zekerheid wat zoiets tot gevolg heeft. Opmerkelijk is dat voorstanders van een vertrek uit de Europese Unie - neem bijvoorbeeld de Brexiteers - precies hetzelfde voorzien als ze blijven. Louter bangmakerij, van beide kanten.

Hetzelfde zie je gebeuren als het gaat over de invloed van de mens op de klimaatverandering. Zowel believers als non-believers bedienen zich van dezelfde presentatievorm, bangmakerij! De één dreigt met verdrinkingsdood als we niks doen en de ander voorspelt algehele verpaupering als we wel wat doen. In zo'n beetje heel de rijke wereld zie je hetzelfde gebeuren. Logisch. Van heksen in China had je immers in je plaggenhut op de Veluwe weinig te dulden. Sterker nog, je wist waarschijnlijk niet eens dat er een China was. Maar het klimaat is overal. Klimaat is mondiaal. Als 30 miljard Chinezen gewoon kolen blijven stoken, heeft het weinig zin dat wij van het gas af gaan. Ja, voor Groningers is het fijn, maar het is van nul en generlei invloed op het mondiale klimaat. Zo zie je dat verschillende thema's, die op zich niets met het klimaat van doen hebben, handig meeliften op de angst voor klimaatverandering. Met name de believers proberen alles aan alles te koppelen. De ergste van allen zijn nog wel de veganisten. Ooit waren zij aanhangers van een levensvriendelijk levensstijl, maar intussen zijn ze verworden tot een extremistische stroming van de ergste soort. Ik ben niet snel bang, maar ik zie met enige zorg naar de dreiging die daarvan uitgaat. Het veganisme is de grootste bedreiging voor onze levensstijl en het voortbestaan van onze soort. Veeboeren en vissers raken massaal aan de bedelstaf, we eten allemaal driemaal daags droge zaden en bruine bonen, dragen schoenen van afbreekbaar suikerrietplastic en kleding van ongebleekt gerecycled katoen, en we gaan allemaal 10 jaar eerder dood. En nu denk je misschien dat dit ook slechts bangmakerij is, maar dan heb je het mis. Niks bangmakerij. Het zijn feiten. Heus! Misschien wat overdreven, maar overdrijving is dan weer de door mij gekozen stijlvorm. Maar toch, laten we eens kijken naar mijn bewering dat als veganisme de norm wordt we allemaal 10 jaar eerder dood gaan.

Er wordt te veel met ons eten gerommeld. Dat zijn we toch met elkaar eens. Ik bedoel, we zijn zelfs ooit gemalen koeienbotten aan koeien gaan voeren. Een door de mens bedachte en opdrongen vorm van kannibalisme aan deze van oorsprong puur gras etende dieren. En wat leverde deze vooruitgang ons op? Juist, de gekke koeienziekte! Nog een voorbeeld?
In de jaren zestig van de vorige eeuw besmeerden wij thuis ons brood met Planta, zuiver plantaardige margarine, dus gezond. Dachten we. Het bleek echter de grootste chemische troep die er was. Achteraf werd duidelijk dat het ruim 100.000 ziektegevallen had veroorzaakt. Mensen kregen last van huiduitslag en koorts. Uiteindelijk werd het tot dan toe nog altijd populaire merk Planta van de markt gehaald.
Kortom, hoe meer er aan ons eten in fabrieken, stallen en laboratoria wordt gesleuteld, hoe slechter dat het wordt. Op traditionele wijze gemaakte boter van gras etende koeien is nog altijd het beste. Studies van de universiteit van Cambridge tonen aan dat enkel de kunstmatig gefabriceerde transvetten de boosdoener zijn. Al die fabrieksproducten zitten daar vol mee! Ook wordt steeds duidelijker dat vlees een positief effect heeft op het lichaam en dat leverfunctie, immuniteit en hormoonhuishouding er wel bij varen. En wat willen nu die veganisten? Dat we vlees laten staan, Maar dat is helemaal niet gezond! Dat blijkt uit alles. Mensen kunnen juist goed leven op een dieet van alleen vlees, maar niet op een dieet van alleen planten. Dan moeten er ook in fabrieken vervaardigde supplementen bij worden gegeten om gezond de vijftig te halen. Maar veel ouder ga je niet worden. Door een tekort aan bepaalde vitaminen, krijgen we al snel diverse kwalen. Leverfalen, verminderde nierfuncties, hartproblemen. Jazeker, hartproblemen, door de vele ontstekingen die er in ons lichaam zullen ontstaan. Ook in laboratoria gekweekt nepvlees gaat ons dara niet bij helpen, want ook dat is fabrieksvoer, genetisch gemanipuleerd en onnatuurlijk!

Nogmaals, ik gebruik de stijlvorm van overdrijving, niet die van bangmakerij, want alles wat ik hier beweer is weliswaar wat dik aangezet, maar wel waar! Anders gezegd, Wilders wordt wakker! Niet de islam is de grootste bedreiging voor ons bestaan, maar het veganisme!

Groetjes,
Salvatore

PS: Ik heb natuurlijk niks tegen mensen die veganistisch leven. Zoals gezegd is het veganisme van oorsprong juist een levensvriedelijke levensstijl. Daar heb ik veel respect voor. Het gaat mij om de predikers, de zendelingen, de extremisten van wie de hele wereld veganistisch moet worden. Mensen die, hun ideologie, welke die ook is, aan je willen opdringen en afdwingen. Mensen die je je vrijheid willen ontnemen, dáár ben ik tegen, niet tegen mensen die veganistisch leven.

smaak

Kent u het nummer 'Music' van Miles Davis? Of nee, niet Miles Davis, maar John Miles. Als je dit nummer niet kent, moet je 'm maar even spotifyen. Het gaat dus om 'Music' van John Mills, Miles! John Miles! Het is wel een beetje een integraal nummer. Theatraal bedoel ik, niet integraal. Een theatraal nummer, dat nummer van John Davis, Miles, John Miles! Maar inderdaad een theatraal nummer, vol met violen en tempowisselingen en gedoe en alles. 't Is eigenlijk een kleine sympathie. Symphony! Best een aardige nummertje hoor, daar niet van, alleen wel een tikkeltje veel van alles. Als je 'm kent, begrijp je vast wat ik bedoel. En als je 'm niet kent, is het best de moeite waard 'm alsnog even op te zoeken. Dan snap je ook meteen wat ik bedoel met theatraal.

Het nummer heeft ook een tekst. Het is immers wel gewoon een popliedje. Een apart popliedje, dat wel, maar toch gewoon een popliedje. Het stond in 1976 wereldwijd gewoon weken in de hitlijsten. Met zijn zes minuten lang zagende violen en raggende gitaren was het nog succesvol ook. De tekst is precies als het liedje zelf, fantastisch. Bombastisch, bedoelt ik. Bedoel, zonder thee. T. Zucht! Waar was ik? Oh ja, bij de bombastische tekst van dat al even bombastische nummer "Music" van John Miles. Nou, in één keer goed! Ik kan het wel! Dus.... De tekst bestaat uit slechts vier regels en gaat als volgt.

"Music was my first love and it will be my last. Music of the future and music of the past. To live without my music would be impossible to do. In this world of troubles my music pulls me through."

Dit is dus de hele tekst! Meer is er niet. En het nummer duurt zes minuten! Zes hè, da's voor een popliedje best lang. De tekst wordt dan ook een paar keer herhaald. Maar Het nummertje maakt zijn titel meer dan waar, want er is immers heel veel muziek en de tekst gaat ook over muziek. Maar erg zinnig is die tekst niet. Want muziek kan natuurlijk nooit je eerste liefde zijn. Nee, als baby ben je niet verliefd op muziek, maar op de borsten van je moeder of op de fles. Logisch, want daarmee krijg je te eten. De liefde van de man mag dan door de maag gaan, die van een baby ook! En dan zegt ie dat ie ook houdt van toekomstige muziek, music of the future. Maar hoe kan je houden van iets dat er nog niet eens is? En zelfs al heb je net als ik een brede muzikale smaak, van Smetana tot smartlap, zeg maar, dan nog vind je niet alles mooi. Neem bijvoorbeeld die nieuwe muziekstijl waar de Nederlandse hitparades tegenwoordig mee vol staan, met dat tom-tatom-deuntje. Reggaeton. Wat een vreselijk opdringerig ritme is dát. Ofschoon de naam anders doet vermoeden, heeft reggaeton niets met reggae te maken. Reggae is gezellig, opgewekt en relaxt. Oh, reggae kan zeker ook serieus maatschappij kritisch zijn, maar het is nooit somber en zwart. Het is eerder opbeurend en hoopgevend. Reggaeton daarentegen is somber, dwingend en sturend. Het last je geen enkele ruimte. Om depressief van te worden. En daar worden dan ook nog eens hele lappen treurige tekst overheen gerapt, in adembenemend slecht Nederlands - abominabel, bedoel ik. De rijmschema's zijn ondoorgrondelijk en werken alleen door een verkeerde uitspraak en het verleggen van klemtonen en het gaat alleen maar over sletjes en drugs of wangedrag in het algemeen. De "artiesten" dragen dan ook namen als "kleine viezerik", "boef", "rapalje". Need I say more? Nee, van "music of the future" kan niemand bij voorbaat al houden.
Vervolgens blijkt diezelfde John Miles ineens een enorme opschepper, want dan zingt ie, dat er niet te leven valt zonder zijn muziek. "To live without my music is impossible to do." Dus alle muziek van de wereld kan 'm verder gestolen worden, die is van nul en generlei betekenis, zolang hij zijn eigen muziek maar heeft. Lekker ventje!
De stomste regel uit de tekst staat echter helemaal aan het eind, als ie beweert dat de muziek hem door al zijn problemen heen helpt. Wat is dat voor waanzin? Al draai je de hele dag door plaatjes, die schuld bij de bank wordt er echt niet kleiner van en de op z'n rug drijvende goudvis gaat heus niet ineens weer zwemmen.

Ik klink nu misschien wat zuur, maar dat wil ik niet. Echt niet. Dat zijn vaak types die vinden dat vroeger alles beter was. Nou, ik hoor daar echt niet bij. Vroeger was het allerminst beter. Dat bewijst John Miles met zijn "Music" wel. Nee maar echt, het is nu toch allemaal echt veel beter dan vroeger! Ondanks dat vermaledijde reggaeton.
Het gekke is wel, dat toen "Music" in de hitparade stond, ik het eigenlijk wel een spannend en mooi nummer vond, terwijl ik bijvoorbeeld ABBA maar niks vond. Nu, ruim 40 jaar later, is dat net andersom! Nu pas herken en waardeer ik de schoonheid en complexiteit van de door de BB's van ABBA gecomponeerde geraffineerde melodieën. Echt vakmanschap en aandacht. Daarmee vergeleken is "Music" niet meer dan een verzameling gemakzuchtig aan elkaar geplakte delen. Het is echter niet helemaal onbegrijpelijk dat juist dit nummer, wereldwijd, zo'n grote hit is geworden. Want ja, ik was er destijds ook van onder de indruk. En als je het nummer voor het eerst hoort, klinkt het ook goed. Bijzonder zelfs. Maar als je 'm drie keer achter elkaar draait, doe dat maar eens, merk je dat het nummer snel verveelt en zelfs irriteert. En als dat gebeurt, weet je dat een nummer niet goed genoeg is.

Misschien denk ik over 40 jaar hetzelfde over reggaeton, als nu over ABBA. Dat "music of the future" eigenlijk de muziek van nu is, die je in de toekomst anders beoordeelt. Dat John Miles toch gelijk krijgt. Dat de tijd mij laat inzien hoe geniaal de reggaetonteksten zijn en hoe ingenieus de muziek. ... Naaa!

Gr. Salvatore

P.S.: Cecil B. DeMille treedt overigens nog steeds op met zijn nummer "Music".

alleen thuis

Biertje?

Het eerste dat ik deed nadat ik haar had uitgezwaaid was ongegeneerd, midden in de woonkamer, een weergaloze wind laten. Ik had 'm speciaal voor de gelegenheid bewaard en manmoedig de daarmee gepaard gaande buikkrampen verdragen. Geheel onverwacht kwam er ook een flinke boer bij vrij. De ramen trilden in de kozijnen. Dit had ik niet zien aankomen. Ik had er wel naar uitgekeken. Om het hele huis voor mezelf alleen te hebben, bedoel ik. Maar dat het zo'n effect op mijn fysiek zou hebben, had ik niet verwacht. Om de feestvreugde te verhogen, plopte ik maar meteen een biertje open. De eerste slok was smerig, maar de tweede smaakte zo mogelijk nóg minder. Maar ja, het was ook nog pas acht uur. In de ochtend. Vrijheid is mooi, maar werkt alleen als je er gepast gebruik van maakt. Dus zette ik koffie en de fles terug in de koelkast. Toch, alleen al het feit dat ik niet hoefde uit te leggen hoe ik ooit had kunnen denken dat bier zeer geschikt zou kunnen zijn als ontbijtdrank, maakte me blij. En, ik had de hele dag. Of, zoals men in quizzen vaak zegt: "Er kan nog van alles gebeuren!"


Verraad!

Soms is het gewoon fijn om even alleen te zijn. Het is heerlijk om niet alles wat je doet te hoeven uitleggen of verklaren. Je kan op de kop op de bank gaan zitten, zonder erover ter verantwoording te worden geroepen. Wat een zaligheid! Alleen moest ik nog wel even wat boodschappen doen, dat hadden we zo afgesproken. Nou ja, afgesproken? Ik was erin getrapt. Zij twijfelde namelijk of ze wel zou gaan vandaag. Er was nog zoveel te doen thuis. Maar ik had wel zin in zo'n dagje alleen, dus zei ik dat dat heus allemaal niet zo nauw kwam. Van een beetje rommel en stof is nog nooit iemand dood gegaan, zei ik, tegen beter weten in, want mijn broertje is eraan doodgegaan. Ja, ik heb namelijk een broertje dood aan rommel en stof. En zij weet dat als geen ander. Maar ze wist nu ook hoe graag ik wilde dat ze ging, zodat ik de hele dag het huis voor mezelf had. Ineens begon ze over de boodschappen, over hoe dat dan moest met de boodschappen, en dat dat zo'n gedoe was en dat ze daarom maar beter niet kon gaan. Ondanks een familiedrama - want ik heb ook een broertje dood aan winkelen - riep ik dat ik dan wel het hoognodige zou halen. En daarmee trok ik haar over de streep. Ze wilde dan toch wel gaan. Een weldadig gevoel van triomf daalde over mij neder, totdat ik me begon te realiseren, dat het misschien wel voorbedachte rade kon zijn geweest. Verraad dus. Zij ging lekker een hele dag weg naar iets wat ze heel leuk vindt en ik kreeg dan als tegenprestatie een lijstje met boodschappen die ik moest halen? Waar zat mijn winst? Ja, ik was erin geluisd. Maar goed, ik was nu wel alleen en had inmiddels op de trap en op de overloop twee extra winden vrij kunnen laten, dus als ik snel effe die paar dingen bij Appie ging halen, had ik daarna weer alle vrijheid om te doen wat ik maar wilde.


Boodschappen

Alleen het woord al, dat slaat helemaal nergens op. Boodschappen. Dat stamt nog uit de tijd dat een bode, een bericht van de ene belangrijke persoon naar de andere belangrijke persoon bracht. Dan ontving dus die ene belangrijke persoon van die andere belangrijke persoon een bericht, dat persoonlijk werd gebracht door een bode. Een bode. Het bodescap (zoals het rond 1200 werd geschreven) is dan dus de taak van de bode, namelijk een bericht bezorgen. Een bodescap, werd op den duur ook gebruikt om het bericht zelf mee aan te duiden. Dus als je een bodescap had ontvangen, wist iedereen dat een bode je een bericht had gebracht. En als je zelf de bode was, dan ging je een bodescap doen. Dus dan bracht je een bericht van de een, naar de ander. Hoe dan ook, een bodescap  werd gebracht, maar niet gehaald.
Dat is tegenwoordig wel even anders. Als je nu een boodschap gaat doen, ga je niks brengen, maar juist halen. Dan moet je je duwend achter een rammelende lawaaikar (zo'n van ijzer gevlochten ding met wieltjes die vaak een geheel eigen wil hebben) door een krioelende menigte andere karduwers wurmen, op zoek naar voedingsmiddelen die zijn samengebracht in onoverzichtelijke rekken en hoeveelheden. Gangen worden versperd, karren worden op de hielen gereden en bij de uitgangen staan lange rijen met volle karren. Ondanks de overvloed komt het echter toch vaak voor dat een gewenst artikel niet meer verkrijgbaar is op de betreffende locatie. Dan moet je naar een ander gebouw, waar zich dezelfde taferelen afspelen, op zoek naar dat ene artikel. Immers, voor een simpel gerecht als stamppot heb je doorgaans al minimaal twee ingrediënten nodig. Zonder één van de twee gaat het stamppotten niet door. Ja, van alleen een krop andijvie maak je geen stamppot, en als je alleen aardappelen stampt, krijg je puree. Met een beetje pech, moet je zelfs een derde gelegenheid bezoeken om de spullen van je gading te vinden, dus kortom, horror!
Nog niet zo lang geleden werden de boodschappen, geheel conform de oorspronkelijke betekenis, nog gebracht. De melkman bracht melk, de visboer bracht vis, de ijscoboer ijs, de bakker brood, de groenteboer groenten en de SRV-man bracht alles. Ja, ik weet wel dat je tegenwoordig de boodschappen weer kunt laten bezorgen, maar dan moet je ze toch echt eerst zelf bestellen. Dat is dan alsof je een bode een bericht geeft om dat dan vervolgens op je eigen adres te laten afleveren. Da's niet handig, da's gewoon dom en dat is dus niet hetzelfde als eerst. Maar goed, de boodschap is duidelijk.


Herstel

Nadat ik de volle tassen had uitgepakt en op de hopelijk juiste plekken had opgeborgen, kon het herstel een aanvang nemen. Van boodschappen doen word ik altijd een beetje een Freddy Krueger, de filmheld die met van scheermessen voorziene handschoenen koelbloedig dromende tieners vermoord. Nee, ik word er niet gezelliger op. Samen met mij boodschappen doen is ongeveer hetzelfde als een ritje in de achtbaan met een doorgeroest karretje met loszittende wieltje en beugels: niet aan te bevelen. Woest word ik op al die mensen die blijkbaar dachten dat alles er gratis was totdat de kassière het bedrag noemt. Pas dan gaan ze verrast op zoek naar hun portemonnee, die doorgaans goed en veilig is weggestopt in een vakje of jaszak waar als laatste wordt gezocht. Aaaargh!!! En dan pas gaan ze alles rustig inpakken! Dat had je toch ook al kunnen doen toen de kassière bezig was!? Nu komen al mijn spullen in dat kleine vakje dat nog over is, en waar ik nu niet bij kan om wèl meteen alles in te pakken, want die grote rammelkar van die ander staat natuurlijk ook nog in het smalle kassapad. Aaaargh!!! Het is maar goed dat het dragen van vuurwapens in Nederland verboden is, want anders had ik al vastgezeten, voor een zaak die bekend zou staan als de kassamoord. Maar goed, dankzij de koffie en het voor én door mijzelf gekochte frikandelbroodje werd ik langzaam weer "normaal". En toen ik later in het voorbijgaan, op weg naar de wc, even in de gangspiegel keek, waren staart, hoef en horens geheel verdwenen.


Rommel

Elf uur in de ochtend. De rest van de dag lag braak aan mijn voeten. Wat een mogelijkheden! Maar hoe deze tijd goed te benutten? Er moesten nog twee boomstronken worden uitgegraven en verwijderd, er stond nog een stapeltje gebroken stenen en tegels die konden worden afgevoerd, de garagedeur hing wat scheef en piepte en kraakte en zo lagen er wel meer "klusjes" te wachten op afhandeling. Maar had ik daar zin in? Nee! Ik had nergens zin in! Ja, eten. Ik heb altijd zin in eten. Waar anderen, als zij ziek zijn of droefenis meemaken, geen hap door hun keel krijgen, snak ik naar broodjes kroket, balletjes mayo, kaassoufflés en frikandellen speciaal. Maar ook een lekkere roombrie, op een broodje, met honing en walnoten, uit de oven, of een boterkoek (geen stukje, maar helemaal), een pak gevulde koeken, een doos bonbons van Mousset, of een zak KitKat, Mars, Bros, Lion, Nuts, MilkyWay, Bounty, Snickers en Twix Mini's; ik denk daar altijd aan. Meestal geef ik er niet aan toe, anders was ik al lang een soort Billy Turf geworden, maar het vergt een voortdurende standvastigheid en is een levenslange strijd. Ik heb een heel zwaar leven.
Ik besloot de zolder op te gaan ruimen. Of, meer specifiek, achter het schot, op zoek te gaan naar oude video- en cassettebandjes en die dan te sorteren op "houden of weggeven". Had ik daar echt zin in? Ja! Ik hou namelijk erg van opruimen. Opgeruimd staat netjes. Bovendien, als je altijd alles netjes opruimt, ben je nooit iets kwijt. En als je alles meteen opruimt, hoef je er ook nooit heel veel tijd aan te besteden. Ik begrijp niet waarom mensen dingen of spullen overal laten slingeren of kleren op een hoop gooien. Je verliest tijd door de speurtocht naar waar je iets gelaten hebt, of je bent een uur bezig met het sorteren van de kledingberg, terwijl je sowieso al dagelijks met je hoofd in de kledingkast zit. Dat is allemaal onnodig verloren tijd en het leven is al zo kort.
Kruipend achter het schot werd ik getroffen door de netheid en overzichtelijkheid waarmee ik er, jaren geleden, ooit alles had neergezet. Wat een zaligheid! Maar op de plekken die makkelijk bereikbaar waren voor de andere bewoners, was het een puinhoop. Nou ja, daar stonden de dingen ietwat door elkaar, maar voor mij is dat dus een puinhoop.

Al snel had ik de dozen die ik hebben wilde. Eerst doorzocht ik de videobanden en er kwamen films voorbij waar de kinderen zo ontzettend vaak en met heel veel plezier naar hebben gekeken. Dumbo, Merlijn de Tovenaar, Blinky Bill, Platvoet, Pokémon en natuurlijk mijn favoriet, Jungle Book. We hebben eigenlijk best veel spullen en dat oogt misschien wat materialistisch, maar juist aan die spullen zitten hele mooie herinneringen vast. Het zijn  geen producten van een doorgeslagen welvaartsdrift, nee, het is ons levensverhaal in tastbare vorm.
Het werd allemaal nog een slagje erger toen ik aan de doos met cassettebandjes begon. Een muziekverzameling, waarvoor ik uren aan de radio gekluisterd zat om de mooiste en populairste nummers op te nemen, zoveel mogelijk zonder het armoeiige geklets van de discjockeys er tussendoor. Maar ook liveoptredens van Rockpalast, dat diep in de nacht werd uitgezonden op de Duitse TV. Ik weet nog dat ik daar zelf de juiste kabels voor in elkaar had gesoldeerd en een mengpaneeltje in elkaar had gesleuteld, in een plastic doosje van 5,25 inch BASF-diskettes, die ik gebruikte voor mijn Commodore 64 computer met diskdrive. Load 8,1. Het kwam allemaal weer terug. Nee, die herinneringen doe je toch niet weg?
Uiteindelijk heb ik wel wat weg gedaan, zoals de bandjes die ik, weer veel later, had opgenomen van CD om in de auto te draaien. Daar zaten geen speciale herinneringen aan vast. En ook de videobanden van films die ik nu op veel betere kwaliteit in mijn digitale archief heb ondergebracht gingen de deur uit. Ook de CD's heb ik onder handen genomen en alle illegaal gekopieerd handel eruit gehaald. Scheelde toch drie grote opbergdozen. Ik kwam niet meer toe aan de DVD's, want ik kreeg honger de bonger. Het was inmiddels ook al half vier. En de lunch was er ook al bij ingeschoten.... Of, nee, ik ging nu lunchen! Er was immers niemand die mij hiervoor op het matje kon roepen.

Grappig

Het werd een uitsmijter. Twee sneetjes brood met ham en kaas en twee spiegeleieren. Waarom dit gerechtje is vernoemd naar de potige kerels die voor deuren staan, lijkt me wel duidelijk. Het is sowieso een echt mannengerecht. De uitsmijter is het door mannen meest gegeten buiten-de-deur-lunchgerecht en een chauffeurscafé gaat gegarandeerd failliet als de uitsmijter niet op de kaart staat. Zie je het voor je, een uitsmijter die letterlijk op de kaart staat? Nou, ik wel. Al voor dat ik het opschreef. Zo werkt dat in mijn hoofd. Vliegensvlug worden allerlei verbanden gelegd. Leuk, maar soms ook erg vermoeiend. Meestal kan je er niks mee, want er zitten ook ongepaste dingen tussen. Grappig, maar ongepast. En dan kan je het maar beter voor je houden. Helaas lukt ook dat niet altijd. Dan floept er iets uit dat er beter in had kunnen blijven. Als een wind in een volle lift.
Zo las ik laatst dat er ergens weer eens een stille tocht werd gehouden. Ik heb er zelf niks mee, maar ik snap dat er mensen zijn die soms na een droeve gebeurtenis iets willen doen. Toch moest ik in mezelf lachen toen ik las: "Het is live te volgen op NPO radio 1." Een stille tocht. Live. Op de radio. Hoe dan?
Ik had de uitsmijter goed en wel op of ik dacht alweer aan het avondmaal. Het leek wel vakantie. Ook dan leef ik van voedselmoment naar voedselmoment. Ik voel wel erg mee met W.C. Fields die zei: "Ik heb de helft van geld besteed aan vrouwen, drank en gokken. De andere helft heb ik verkwanselt." En dat heb ik dus met eten. Maar om nu meteen na de lunch het diner op te dienen, dat werd zelfs mij te gortig. Dus bleef ik nog even rustig zitten.


Stilte

Bij ons staat heel vaak de radio aan. Dat wil zeggen, mijn vaste huisgenote zet heel vaak de radio aan. Dus er is eigenlijk altijd wel geluid in huis. Ik zeg "geluid", want op de radio is van "muziek" lang niet altijd sprake, wat mij betreft dan. Maar nu hing er dus een serene stilte in huis. De zintuigen, toch vooral bedoeld om gevaar te registreren, konden daardoor volledig in ruste. Ik lag rustig op de bank, met een vol buikje, omgeven door stilte. Ja, van een kwartiertje stilte gaat wat mij betreft een heilzamere werking uit dan van je een hele dag dood vervelen in een benauwde sauna. En naar goed Chinees gebruik werd de stilte doorbroken met een klinkende boer. En terug naar de stilte. Geen verwijten, geen gelach, nee, stilte. Mmmm. Stilte. Rust. Ontspanning. Kalmte. Oogjes toe. Geen gedachten. Adem in. Adem uit. Stil. Kalm. .... Het werd een beetje saai, eigenlijk wel, die rust en stilte. Hoe laat was het? Vier uur nog pas? Sjonge, wat nu? Het was te laat om een boomstronk uit te gaan graven, vond ik. Stilte en rust werkt weliswaar louterend, het maakt ook lui en lamlendig. Dat blijkt. Zo zie je maar weer, hoe gelijk je moeder had, toen ze zei dat alles waar "te" voor staat, niet goed is voor een mens. Het was te stil. Te kalm. Te kanker. Daar gingen mijn gedachten. Nog maar twee jaar en ik had dezelfde leeftijd als de leeftijd waarop mijn moeder was overleden. Overleden aan te veel kanker. Te oneerlijk. Maar al te waar.


Actie

Nee, dit ging zo niet. Mijn eigen gedachten zaten me in de weg. Ik deed het zelf. Er was niemand schuldig aan. Dus ik was ook de enige die daar verandering in kon brengen. Tijd voor actie! Harde actie! Het werd "Hunter Killer" met Gerard Butler en honingnootjes. Heel onderhoudend moet ik zeggen. Een dikke 7.
Ja, en toen was het tijd voor het avondmaal! Jippie!
Met plezier sneed ik de groenten en het fruit voor in de saus. Ja, fruit, dat wil zeggen, tomaten. Culinair gezien misschien een groente, maar biologisch toch echt fruit. Maar wat het ook is, het smaakte heerlijk! Toen nog ff douchen, want ja, als je zowat de halve dag achter het zolderschot doorbrengt, kan je wel enige verfrissing gebruiken. En ineens was het acht uur. Tijd voor koffie. Met koek. En nieuws en dergelijke. En een komische spelshow. En toen hoorde ik om half 11 de sleutels in het slot van de voordeur schuiven.
"Hoe was het?" vroeg ze, boog voorover en kuste me.
"Ja, lekker," zei ik.
"Ja, dat zie ik wel aan hoe je erbij ligt," lachte ze. Ik ging rechtop zitten.
"Hoe was het bij jou?" vroeg ik.
Ze plofte op de bank en zei lachend: "Ja, errug leuk! Ik ben kapot. Nee, dat was niks voor jou geweest. Ik heb zin in koffie. Waar zit jij dan naar te kijken?"
De TV ging uit, we dronken nog wat, ik luisterde naar de verhalen en at chips. Met z'n tweeën zijn, is ook leuk.